Krótka historia Rowlanda S. Howarda

Grał w kilku zespołach, ale w żadnym niezbyt długo. Swój pierwszy przebój napisał w wieku 16 lat, ale nigdy nie zyskał międzynarodowej sławy. Jego charakterystyczny styl i wygląd nadały mu miano jednej z najbardziej osobliwych postaci na post-punkowej scenie. Pod koniec życia, gdy zmagał się z ciężką chorobą i narkotykowym nałogiem, nagrał dwie znakomicie przyjęte przez krytyków solowe albumy – „Teenage Snuff Film” i „Pop Crimes”. Mowa o Rowlandzie S. Howardzie.

„Jedyny w swoim rodzaju, utalentowany i bezkompromisowy gitarzysta, a także dobry przyjaciel”. Tak swojego wieloletniego kolegę z zespołu – Boys Next Door i The Birthday Party – określił sam Nick Cave. Trudno się z tym nie zgodzić, a wypada dodać, że Rowland S. Howard nie tylko grał na gitarze, wypracowując swój własny, charakterystyczny styl. Był także autorem tekstów piosenek, wokalistą, producentem i współzałożycielem kilku świetnych zespołów. W ciągu całego życia nie rozstawał się z branżą muzyczną. I pozostał w niej do końca sobą – jakkolwiek banalnie to stwierdzenie brzmi.

 

Zanim poznał Micka Harveya, Nicka Cave’a, Tracy’ego Pew i Philla Calverta – z którymi stworzył The Boys Next Door, a następnie słynne The Birthday Party – grywał w undergroundowych, lokalnych zespołach, m.in. Young Charlatans. To wówczas napisał przebój „Shivers”, wydany już pod szyldem The Boys Next Door. Piosenka odniosła komercyjny sukces, zespół w rodzimym kraju nie czuł się jednak rozumiany. W 1980 roku cała piątka opuściła Melbourne i udała się do Londynu. Tam The Boys Next Door zmieniło swoją nazwę na The Birthday Party. Wkrótce grupa stała się jedną z najbardziej rozpoznawalnych post-punkowych kapel w Londynie. Do dziś nagrania występów zespołu na żywo robią niesamowite wrażenie. Kariera The Birthday Party nie trwała jednak długo. Po dwóch latach grupa z Londynu przeniosła się do Berlina, gdzie ostatecznie drogi muzyków się rozeszły, a jednym z domniemanych powodów rozstania były twórcze napięcia pomiędzy jej dwiema charyzmatycznymi postaciami – Howardem a Cave’em.

 

Dla Howarda rozpad The Birthday Party był bardzo bolesny. „Moje życie stało się kompletnie nudne, wydawało mi się, że pisanie piosenek o byciu nieciekawym nie ma żadnego sensu”, wspominał tamten okres w 1985 roku. Pomimo utraty pewności siebie i twórczego impasu Howard jakiś czas później dołączył do australijskiego zespołu, grającego w Berlinie – Crime & the City Solution. Nie przypadkiem w filmie Wima Wendersa, „Niebo nad Berlinem”, który był swoistym hołdem złożonym miastu, pojawiają się fragmenty koncertów tylko dwóch zespołów – jeden w wykonaniu Nick Cave & The Bad Seeds, drugi – Crime & the City Solution. Ich obecność była dla Wendersa kluczowa, gdyż jak się wyraził „muzycznie to był Berlin tamtych czasów”.

Crime & the City Solution nie był jednak zespołem, z którym Howard chciał zawiązać dłuższą współpracę. Po nagraniu płyty „Room of Lights” skupił się na swoim nowym projekcie, do którego dołączyli jego brat Harry Howard, a także Epic Soundtrack (obaj byli członkowie Crime & the City Solution) oraz wieloletnia partnerka Howarda – Genevieve McGuckin. Muzyka These Immortal Souls, była mroczna i melancholijna, a nawet, jak określił ją jeden z krytyków, złowieszcza, cokolwiek miałoby to znaczyć. Mimo to miała w sobie sporo melodyjności. Większość piosenek, które znalazły się na dwóch płytach zespołu, było autorstwa Rowlanda S. Howarda. Po przeprowadzce do Londynu, kilku trasach koncertowych po Europie i jednej po Stanach Zjednoczonych, Harry Howard, Roland oraz Genevieve w 1995 roku wrócili do Australii, gdzie okazjonalnie pojawiali się razem na scenie.

To w rodzimym Melbourne Howard nagrał dwa znakomicie przyjęte przez krytykę solowe albumy – „Teenage Snuff Film”, niedługo po przybyciu do Australii, i „Pop Crimes”, dziesięć lat później. Obie płyty stanowią kwintesencję jego nieco mrocznego, gorzkiego poczucia humoru, ale w przeciwieństwie do innych nagrań są „gładsze”, bliżej związane z muzyką pop. Zawierają świetne, wpadające w ucho piosenki, jak „Dead Radio”, „(I Know) A Girl Called Johnny”, „Nothin’” i rewelacyjne covery – „White Wedding” Billy’ego Idola i „Life's What You Make It” zespołu Talk Talk.

 

Jednocześnie wieloletnie uzależnienie od narkotyków dawało o sobie znać. U muzyka wykryto groźny wirus uszkadzający wątrobę (jakiś czas później raka wątroby), rozpadło się trwające kilka lat małżeństwo. W wieku 44 lat lekarze porównali stan wątroby Howarda do wątroby 74-letniego alkoholika. „Dobrą rzeczą – gorzko ironizował w ostatnich latach – jest to, że moje życie stało się tak bardzo nie do zniesienia, że nie mogłem już dłużej przejmować się tym, żeby wyjść na zewnątrz i kupić narkotyki”.

 

Paradoksalnie to właśnie w licznych coverach nagrywanych przez Rowlanda S. Howarda dobrze widać jego oryginalność i charakterystyczny styl, który od samego początku wyróżnił go spośród wielu undergroundowych artystów.

Oceń artykuł: Zaloguj się, aby móc oceniać zawartość.


Komentarze (0)

Pozostałe artykuły autora

Where Did You Sleep Last Night – Nirvana i Leadbelly

Leadbelly – folkowy pieśniarz o wybuchowym temperamencie, którego kilkadziesiąt lat temu prasa ochrzciła mianem „śpiewającego skazańca”. ...

Rock Blues grunge folk nirvana mtvunplugged kurt cobain leadbelly

Nieśmiertelny Bela Lugosi

W 1979 roku nieznana nikomu grupa Bauhaus nagrywa swój pierwszy singiel, a jego bohaterem jest węgierski ...

Rock post punk gothic rock dark wave

The Birthday Party – hałaśliwa przeszłość Nicka Cave'a

Scuzzy masterpiece (dosł. brudne arcydzieło) – tak jeden z krytyków określił album młodego, australijskiego zespołu The ...

Rock post punk

Lou Reed: Walk on the Wild Side

Nowojorska bohema lat sześćdziesiątych wypełniona była postaciami zwanymi drag queens. Do grona supergwiazd promowanych przez Andy'ego ...

Rock velvet underground lou reed jackie curtis alternative candy darling holly woodlawn andy warhol post punk

4AD

Tej wytwórni – fanom Bauhaus, Dead Can Dance, Cocteau Twins czy Pixies – nie trzeba przedstawiać. ...

bauhaus indie 4AD ivo watts-russell new wave dream-pop post punk gothic rock

Nico – historia muzy Andy'ego Warhola

Gwiazda Srebrnej Fabryki Andy’ego Warhola, muza, aktorka, modelka i wokalistka, która razem z zespołem Velvet Underground ...

Rock nico velvet underground lou reed postpunk aleternative folk

Słynne perkusistki

O perkusistach pisze się zazwyczaj niewiele. Ich rola w zespole przyćmiona zostaje często przez charyzmatycznego lidera. ...

perkusja Rock the white stripes velvet underground perkusistki

Muzyka Jima Jarmuscha

Kim byłby Jim Jarmusch, gdyby nie został jednym z najbardziej oryginalnych amerykańskich reżyserów? Odpowiedź w tym ...

Rock new wave Elektroniczna jarmusch SQÜRL ambient psychodeliczny rock punk

Trupa Trupa

Ich dwie płyty zdobyły bardzo dobre recenzje w rodzimej i zagranicznej prasie, cały czas pozostają jednak ...

Rock rock psychodeliczny noise Fugazi velvet underground alternative post punk

„God, I love this music. Isn’t it too dreamy?”. Muzyka Davida Lyncha

O muzyce w filmach Davida Lyncha powstają już książki. Jeden z najsłynniejszych amerykańskich reżyserów, jak chyba ...

Rock ambient david lynch pop electric

David Bowie i subkultura modsów

The Kon-Rads, The King Bees, The Manish Boys, The Lower Third – dziś niewiele osób pamięta ...

Rock Blues lata 60. david bowie mods bowie mod rock and roll

Blixa Bargeld – najpiękniejszy człowiek na świecie

O wokaliście Einstürzende Neubauten wiele już napisano. A jednak to wciąż mało. Były gitarzysta Nick Cave ...

Rock postpunk Elektroniczna Industrial einsturzende neubauten

Kicking Against the Pricks, czyli co cover mówi o artyście

W karierze niemal każdego wielkiego artysty przychodzi taki moment, że zwraca się ku twórczości innych muzyków ...

Rock Blues gospel country dream-pop nick cave nick cave and the bad seeds

Premiera płyty Jolly New Songs zespołu Trupa Trupa

27 października odbędzie się światowa premiera płyty Jolly New Songs, która ukaże się jako międzynarodowa kooperacja ...

Rock trupa trupa psychodeliczny rock

Mieszanka ponuro-wybuchowa – rozmowa z Trupą Trupa

Wokół najnowszej, czwartej płyty zespołu Trupa Trupa, zrobiło się ostatnio bardzo głośno. Co ciekawe, „Jolly New ...

Rock postpunk trupa trupa psychodeliczny rock

„Personal Jesus” Johnny’ego Casha

W 1989 roku ukazuje się siódmy album grupy Depeche Mode – „Violator”, a wraz z nim ...

Rock Blues depeche mode gospel country Elektroniczna johnny cash folk

Pozostałe artykuły

Nico – historia muzy Andy'ego Warhola

Gwiazda Srebrnej Fabryki Andy’ego Warhola, muza, aktorka, modelka i wokalistka, która razem z zespołem Velvet Underground ...

Rock nico velvet underground lou reed postpunk aleternative folk

Kicking Against the Pricks, czyli co cover mówi o artyście

W karierze niemal każdego wielkiego artysty przychodzi taki moment, że zwraca się ku twórczości innych muzyków ...

Rock Blues gospel country dream-pop nick cave nick cave and the bad seeds

Wydarzenia

Muzyka

Artykuły użytkowników