Muzyczny manifest przeciwko wojnie

Co się dzieje, gdy swoje siły połączy pisarz oraz muzyk? Mick Harvey oraz Christopher Richard Barker postanowili sprawdzić i nagrali poruszający, wyjątkowy concept album – manifest przeciwko wojnie.

Multiinstrumentalista, autor tekstów piosenek, gitarzysta, kompozytor, producent, wieloletni bliski współpracownik Nicka Cave’a, z którym współtworzył takie zespoły jak punkowy The Boys Next Door, hałaśliwy The Birthday Party oraz najważniejszy z nich – Nick Cave and The Bad Seeds. Mick Harvey, choć zawsze na drugim planie, był we wszystkich tych grupach ich szarą eminencją, choć określenie to wydaje się mimo wszystko nie do końca trafione. Jak sam napisał po rozstaniu z The Bad Seeds w oświadczeniu do prasy, jego wkład miał charakter nie tylko artystyczny i twórczy: „To odpowiedni czas do tego, by przekazać moją artystyczną i kierowniczą rolę ogromnej grupie ludzi, którzy mogą wspierać [Nicka Cave’a] w jego przedsięwzięciach, muzycznie i organizacyjnie”. Tak zakończyła się współpraca trwająca w samym tylko The Bad Seeds bez mała 26 lat.

 

Nie był to jednak upadek muzycznej kariery Micka Harveya. Artysta rozwijał swoją działalność także poza Nick Cave and The Bad Seeds. Współpracował z PJ Harvey przy albumach takich jak „To Bring You My Love”, „Is This Desire?”, „Stories from the City, Stories from the Sea”, „Let England Shake”, „The Hope Six Demolition Project”. Brał udział w wielu projektach, w tym współtworzył m.in. wspólnie z Rolandem S. Howardem zespół Crime & the City Solution. Nie zaniechał także kariery solowej. Jeszcze przed rozstaniem z The Bad Seeds nagrał swój pierwszy album – „Intoxicated Man” (1995). Była to jedna z jego płyt, obok „Pink Elephants”, „Delirium Tremens” i „Intoxicated Women” (wydane dużo później, bo w 2016 i 2017 roku), zainspirowanych twórczością Serge’a Gainsbourga (piosenki słynnego francuskiego barda Harvey przetłumaczył na język angielski). Pozostałe składały się głównie z coverów utworów różnych, ważnych dla muzyka artystów. Tak rzecz się miała na trzecim solowym albumie, „One Man's Treasure”, oraz kolejnym – „Two of Diamonds”, a także szóstym, „Four” (choć na nim coverów jest znacznie mniej).

 

Do tej pory solowe projekty muzyka, choć osobiste, nagrane w charakterystycznym dla niego stylu, opierały się na twórczości innych artystów. Zmiana nastąpiła przy płycie „Sketches from the Book of the Dead”, pierwszej w całości skomponowanej przez Harveya (piosenka otwierająca ten album, „October Boy”, powstała na cześć Rowlanda S. Howarda). A zupełnie wyjątkowy – niepodobny do niczego innego – jest wydany niedawno album „The Fall and Rise of Edgar Bourchier and the Horrors of War” (2018).

 

Płyta powstała we współpracy z pisarzem Christopherem Richardem Barkerem. Historia brzmi tak: pewnego dnia Barker odkrył niezwykłe teksty zapomnianego francuskiego poety Edgara Bourchiera, który zginął w okopach w wieku 24 lat podczas I wojny światowej. Następnie Barker zaproponował Mickowi Harveyowi, by wspólnie stworzyli album, opowiadający losy poety i wykorzystujący jego teksty. Traf chciał, że akurat zbliżała się setna rocznica zakończenia I wojny światowej. Pikanterii tej historii dodawał zaś fakt, że gdy w latach 60. tom wierszy Bourchiera został wydrukowany przez podziemne wydawnictwo paryskie, z książką w ręku został sfotografowany sam Mick Jagger. Opowieść ta z pewnością należy do fascynujących – wszystko to jednak nieprawda.

 

Edgar Bourchier to bowiem postać literacka wymyślona przez Barkera podczas pracy nad powieścią „The Melancholy Haunting Of Nicholas Parkes”. Fakt, że poeta o tym nazwisku tak naprawdę nie istniał, niczego jednak nie zmienia – concept album stworzony przy współpracy muzyka z pisarzem to kilkanaście utworów, które składają się w poruszającą, nierozerwalną całość, głęboko działającą na wyobraźnię. By dowiedzieć się więcej o losach fikcyjnego poety (i przeczytać teksty piosenek), wejść można na stronę edgarbourchier.com.

 

Już otwierający płytę „Further Down the Line” to melancholijna, piękna w swojej prostocie, poetycka piosenka o bezsensie wojny, w której jak muchy giną młodzi ludzie, gdy tymczasem „mężczyźni w klubach, z książkami i mapami, beztrosko uprawiają hazard”. Prostota przekazu, delikatność i melodyjność tego utworu jest po prostu wzruszająca. Z każdym kolejnym utworem robi się jednak coraz bardziej mrocznie i ponuro. Czasem muzyka, o kabaretowej proweniencji, zestawiona jest z wisielczym humorem tekstów (jak w „The Poetic Clown” – wojna przedstawiona jest tu jako krwawa farsa). Innym razem poszczególne piosenki stają się okazją do opowiedzenia historii – czy to chirurga, który operował zmasakrowanych żołnierzy (rockowy „Poor, Poor Surgeon Tim”) – jego straszliwy los zostaje skwitowany refrenem naśladującym obojętne komentarze typu: Poor, poor Surgeon Tim. His lot is very grim („Biedny chirurg Tim, jego los jest bardzo smutny”), czy opowieścią o Billu (piękna ballada „Softly Spoken Bill”), który jednego dnia był „śmiejącym się facetem, drugiego – maszyną do zabijania” (one moment was laughing gay, the next, machine gun kill). Na płycie nie brakuje także rockowych piosenek przypominających dokonania Nick Cave and The Bad Seeds, takich jak „The Lost Bastard Son Of War”. Jest tu również świetny i naprawdę przerażający utwór „The Eternal Bleak Darkness Of My Death”, od którego oddech daje dopiero poetycka, delikatna „Listen In The Twilight Breeze”. To przedostatnia piosenka na albumie, kończącym się utworem o dużo mówiącym tytule – „Corpse 564”. Można interpretować ją jako ostrzeżenie przez przebudzeniem krwawego ducha wojny, żądającego zemsty.

 

So let me sleep and rest in peace, take something from this war

For never should you seek to rouse, Corpse Number 564!

 

Płyta „The Fall and Rise of Edgar Bourchier and the Horrors of War” jest dowodem na to, że pisarze i muzycy powinni częściej ze sobą pracować. I jak napisane jest na okładce albumu – powinna być odtwarzana na maksymalnej głośności.

Oceń artykuł: Zaloguj się, aby móc oceniać zawartość.


Komentarze (0)

Pozostałe artykuły autora

Nieśmiertelny Bela Lugosi

W 1979 roku nieznana nikomu grupa Bauhaus nagrywa swój pierwszy singiel, a jego bohaterem jest węgierski ...

Rock post punk gothic rock dark wave

Cold Meat Party

Czy w czasach wielkich koncernów muzycznych, agencji dbających o medialny wizerunek można grać dla przyjemności, radości ...

Rock

Where Did You Sleep Last Night – Nirvana i Leadbelly

Leadbelly – folkowy pieśniarz o wybuchowym temperamencie, którego kilkadziesiąt lat temu prasa ochrzciła mianem „śpiewającego skazańca”. ...

Rock Blues grunge folk nirvana mtvunplugged kurt cobain leadbelly

Nico – historia muzy Andy'ego Warhola

Gwiazda Srebrnej Fabryki Andy’ego Warhola, muza, aktorka, modelka i wokalistka, która razem z zespołem Velvet Underground ...

Rock nico velvet underground lou reed postpunk aleternative folk

The Birthday Party – hałaśliwa przeszłość Nicka Cave'a

Scuzzy masterpiece (dosł. brudne arcydzieło) – tak jeden z krytyków określił album młodego, australijskiego zespołu The ...

Rock post punk

4AD

Tej wytwórni – fanom Bauhaus, Dead Can Dance, Cocteau Twins czy Pixies – nie trzeba przedstawiać. ...

bauhaus indie 4AD ivo watts-russell new wave dream-pop post punk gothic rock

Różne oblicza Siouxsie and the Banshees

„Czego naprawdę nie znoszę w ludziach przypinających innym łatki, to tego, że w ten sposób odcinają ...

nowa fala Rock siouxsie and the banshees dream-pop post punk

Lou Reed: Walk on the Wild Side

Nowojorska bohema lat sześćdziesiątych wypełniona była postaciami zwanymi drag queens. Do grona supergwiazd promowanych przez Andy'ego ...

Rock velvet underground lou reed jackie curtis alternative candy darling holly woodlawn andy warhol post punk

Muzyka Jima Jarmuscha

Kim byłby Jim Jarmusch, gdyby nie został jednym z najbardziej oryginalnych amerykańskich reżyserów? Odpowiedź w tym ...

Rock new wave Elektroniczna jarmusch SQÜRL ambient psychodeliczny rock punk

Krótka historia Rowlanda S. Howarda

Grał w kilku zespołach, ale w żadnym niezbyt długo. Swój pierwszy przebój napisał w wieku 16 ...

Rock the birthday party crime and the city solution rowland s howard nick cave these immortal souls post punk

Słynne perkusistki

O perkusistach pisze się zazwyczaj niewiele. Ich rola w zespole przyćmiona zostaje często przez charyzmatycznego lidera. ...

perkusja Rock the white stripes velvet underground perkusistki

Trupa Trupa

Ich dwie płyty zdobyły bardzo dobre recenzje w rodzimej i zagranicznej prasie, cały czas pozostają jednak ...

Rock rock psychodeliczny noise Fugazi velvet underground alternative post punk

„God, I love this music. Isn’t it too dreamy?”. Muzyka Davida Lyncha

O muzyce w filmach Davida Lyncha powstają już książki. Jeden z najsłynniejszych amerykańskich reżyserów, jak chyba ...

Rock ambient david lynch pop electric

David Bowie i subkultura modsów

The Kon-Rads, The King Bees, The Manish Boys, The Lower Third – dziś niewiele osób pamięta ...

Rock Blues lata 60. david bowie mods bowie mod rock and roll

Kicking Against the Pricks, czyli co cover mówi o artyście

W karierze niemal każdego wielkiego artysty przychodzi taki moment, że zwraca się ku twórczości innych muzyków ...

Rock Blues gospel country dream-pop nick cave nick cave and the bad seeds

Blixa Bargeld – najpiękniejszy człowiek na świecie

O wokaliście Einstürzende Neubauten wiele już napisano. A jednak to wciąż mało. Były gitarzysta Nick Cave ...

Rock postpunk Elektroniczna Industrial einsturzende neubauten

„Personal Jesus” Johnny’ego Casha

W 1989 roku ukazuje się siódmy album grupy Depeche Mode – „Violator”, a wraz z nim ...

Rock Blues depeche mode gospel country Elektroniczna johnny cash folk

Mieszanka ponuro-wybuchowa – rozmowa z Trupą Trupa

Wokół najnowszej, czwartej płyty zespołu Trupa Trupa, zrobiło się ostatnio bardzo głośno. Co ciekawe, „Jolly New ...

Rock postpunk trupa trupa psychodeliczny rock

Pozostałe artykuły

Nico – historia muzy Andy'ego Warhola

Gwiazda Srebrnej Fabryki Andy’ego Warhola, muza, aktorka, modelka i wokalistka, która razem z zespołem Velvet Underground ...

Rock nico velvet underground lou reed postpunk aleternative folk

Blixa Bargeld – najpiękniejszy człowiek na świecie

O wokaliście Einstürzende Neubauten wiele już napisano. A jednak to wciąż mało. Były gitarzysta Nick Cave ...

Rock postpunk Elektroniczna Industrial einsturzende neubauten

Wydarzenia

Muzyka

Artykuły użytkowników