The Birthday Party – hałaśliwa przeszłość Nicka Cave'a

Scuzzy masterpiece (dosł. brudne arcydzieło) – tak jeden z krytyków określił album młodego, australijskiego zespołu The Birthday Party, który na początku lat 80. pojawił się w Londynie. Hałaśliwa muzyka i surrealne teksty zrobiły wówczas spore wrażenie. Singiel „Release The Bats” wpłynął na wyłaniającą się scenę gotycką, a ślady twórczości postpunkowego zespołu widoczne są do dziś u takich zespołów jak Jesus Lizard, Swans, Scratch Acid, Cocteau Twins, The Jesus and Mary Chain, My Bloody Valentine i wiele innych.

Pięciu nieznanych nikomu chłopców z Australii – gitarzysta Tracy Pew, zawsze w kowbojskim kapeluszu i skórzanych spodniach, chudy heroinista Rowland S. Howard, multiinstrumentalista Mick Harvey, perkusista Phil Calvert i charyzmatyczny wokalista stylizowany na punkowca, czyli Nick Cave – na początku lat osiemdziesiątych podbiło brytyjską scenę niezależną. Po kilkudziesięciu latach The Birthday Party kojarzone jest przede wszystkim jako „grupa, w której muzyczną karierę rozpoczynał Nick Cave”. Niesłusznie. To jeden z najoryginalniejszych – i prawdziwie bezkompromisowych – zespołów tamtych lat. A ich ostatni album studyjny – „Junkyard” – pod wieloma względami okazał się przełomowy.

 

The Birthday Party zastąpiła poprzednią nazwę grupy – The Boys Next Door. Dla członków zespołu, zmęczonych złą sławą i niezrozumieniem w rodzimym Melbourne, miała być nowym początkiem. Według jednej z wersji nowa nazwa zrodziła się z pomyłki. Zafascynowany Dostojewskim Cave chciał w ten sposób nawiązać do swojej ulubionej sceny z powieści „Zbrodnia i kara” – pijackiego przyjęcia zorganizowanego przez zepsutą Jekaterinę Iwanowną na cześć zmarłego męża. Pomylił jednak „zwykłe” przyjęcie z urodzinowym. Trudno powiedzieć, czy rzeczywiście tak było. Z pewnością jednak powieściowa scena idealnie oddaje klimat muzyki The Birthday Party – jej mroczny, groteskowy charakter i niepowtarzalny czarny humor.

 

Decyzja o opuszczeniu rodzinnej Australii była już tylko formalnością. Zespół przybył do Wielkiej Brytanii w 1980 roku – właściwie bez pieniędzy i żadnego planu. Przełomem okazał się koncert w Moonlight Club. Znalazł się na nim Ivo Watts-Russel, wówczas właściciel niewielkiej, niezależnej wytwórni o nazwie 4AD. Grupa zwróciła jego uwagę swoim oryginalnym wyglądem i sposobem bycia. Kilka miesięcy później pod szyldem 4AD ukazał się pierwszy singiel The Birthday Party, a w ciągu trzech lat dwa albumy studyjne – świetny „Prayers on Fire” (1981) i bezkompromisowy „Junkyard” (1982) z singlem „Release The Bats”. Pierwsza z płyt ugruntowała popularność grupy na undergroundowej scenie. Druga – okazała się kwintesencją ich niepodrabialnego, hałaśliwego stylu. Po „Junkyard” można było już tylko odcinać kupony od wizerunku dzikiego i bezkompromisowego zespołu.

„Junkyard” było naszą wykrzywioną wizją rocka

—Mick Harvey

 

Na okładkę zespół wybrał rysunek Eda „Big Daddy’ego” Rotha – z karykaturalnym stworem tratującym różowym cadillakiem wszystko, co stanie mu na drodze. Welcome to the car smash – rozpoczyna się przerażająca surrealistyczna wizja wypadku samochodowego w „Dead Joe”. W piosence „Hamlet (Pow, Pow, Pow)” psychopata o imieniu Hamlet idzie ulicami miasta z krucyfiksem i bronią w ręku, a w „Kewpie Doll” narrator opowiada o swojej chorej miłości do plastikowej lalki. Jest wykrzyczana groteskowa opowieść o upadłej gwieździe („Big Jesus Trash Can”) i historia o krwawym zabójstwie dziewczyny („She’s hit”). Całość (może oprócz gładkiego na tle pozostałych „Several Sins”) układa się w zbiór historii snutych na skraju szaleństwa. Klimat tekstów oddawała atmosfera na scenie. Zwiększająca się popularność grupy rosła wprost proporcjonalnie do napięć między członkami zespołu. Wyczerpujące koncerty, uzależnienie od narkotyków i lęk przed uleganiu presji fanów – stawały się powoli nie do zniesienia. Apogeum tych napięć stało się aresztowanie Tracy’ego Pewa za kradzieże i jazdę po pijanemu. Muzycy postanowili opuścić Londyn.

 

Na nowe miejsce zamieszkania grupa wybrała Berlin. Niemiecka stolica jawiła się jako wymarzone miejsce dla twórczej wolności. W latach siedemdziesiątych swoje płyty nagrywali tu David Bowie i Iggy Pop. Dziesięć lat później berlińska scena wypełniona była różnymi eksperymentalnymi kapelami. Wśród nich wyróżniał się zespół Einstürzende Neubauten, któremu przewodził Blixa Bargeld. Trzy lata po wyjeździe z Australii grupa The Birthday Party nagrała składającą się z czterech utworów EPkę – o znajomym tytule „The Bad Seed”. Po latach Rowland S. Howard słusznie stwierdził, że była to ich najlepsza płyta. Rozejście się członków zespołu było jednak już wtedy przesądzone.

 

Nick Cave i Mick Harvey zaprosili do współpracy Blixę Bargelda. Wkrótce powstać miała pierwsza płyta zespołu Nick Cave and The Bad Seeds – „From Her to Eternity”. Tracy Pew wrócił do rodzimej Australii. Roland S. Howard zaangażował się w działalność zespołu These Immortal Souls oraz Crime and City Solution i nagrał świetne solowe płyty – „Pop Crimes” i „Teenage Stuff”. The Birthday Party – hałaśliwe urodzinowe przyjęcie – przeszło do historii.

 

Warto obejrzeć nagrania z koncertów zespołu – tańczącego i roztrzepanego Nicka Cave’a, chyba najbardziej charakterystycznego z całej grupy Tracy’ego Pewa, w jego kiczowatym stroju, i chudego Rowlanda S. Howarda grającego na gitarze. Już samo zestawienie takich indywidualności skazywało The Birthday Party na sukces.

 

 

Albumy studyjne:

„The Birthday Party” (1980/1982, Missing Link/4AD) – pierwszy raz wydana jeszcze pod szyldem The Boys Next Door

„Prayers on Fire” (1981, 4AD)

„Junkyard” (1982, 4AD)

 

EPs:

„Hee How” (1979/1980, Missing Link/4AD)

„Drunk on the Pope's Blood” (1982, 4AD)

„The Bad Seed” (1983, 4AD)

„Mutiny!” (1983, Mute)

 

Albumy koncertowe:

„It’s Still Living” (1985, Missing Link)

„Live 1981-82” (1999, 4AD)

 

Kompilacje:

„Best and Rarest” (1985, Missing Link)

„Hee Haw” (1988, Mute Records)

„The John Peel Sessions” (2001, Universal Music Group)

 

 Fot. orangeintense [CC BY 2.0], via Wikimedia Commons

Oceń artykuł: Zaloguj się, aby móc oceniać zawartość.


Komentarze (0)

Pozostałe artykuły autora

Where Did You Sleep Last Night – Nirvana i Leadbelly

Leadbelly – folkowy pieśniarz o wybuchowym temperamencie, którego kilkadziesiąt lat temu prasa ochrzciła mianem „śpiewającego skazańca”. ...

Rock Blues grunge folk nirvana mtvunplugged kurt cobain leadbelly

Nieśmiertelny Bela Lugosi

W 1979 roku nieznana nikomu grupa Bauhaus nagrywa swój pierwszy singiel, a jego bohaterem jest węgierski ...

Rock post punk gothic rock dark wave

4AD

Tej wytwórni – fanom Bauhaus, Dead Can Dance, Cocteau Twins czy Pixies – nie trzeba przedstawiać. ...

bauhaus indie 4AD ivo watts-russell new wave dream-pop post punk gothic rock

Nico – historia muzy Andy'ego Warhola

Gwiazda Srebrnej Fabryki Andy’ego Warhola, muza, aktorka, modelka i wokalistka, która razem z zespołem Velvet Underground ...

Rock nico velvet underground lou reed postpunk aleternative folk

Lou Reed: Walk on the Wild Side

Nowojorska bohema lat sześćdziesiątych wypełniona była postaciami zwanymi drag queens. Do grona supergwiazd promowanych przez Andy'ego ...

Rock velvet underground lou reed jackie curtis alternative candy darling holly woodlawn andy warhol post punk

Mieszanka ponuro-wybuchowa – rozmowa z Trupą Trupa

Wokół najnowszej, czwartej płyty zespołu Trupa Trupa, zrobiło się ostatnio bardzo głośno. Co ciekawe, „Jolly New ...

Rock postpunk trupa trupa psychodeliczny rock

Słynne perkusistki

O perkusistach pisze się zazwyczaj niewiele. Ich rola w zespole przyćmiona zostaje często przez charyzmatycznego lidera. ...

perkusja Rock the white stripes velvet underground perkusistki

Krótka historia Rowlanda S. Howarda

Grał w kilku zespołach, ale w żadnym niezbyt długo. Swój pierwszy przebój napisał w wieku 16 ...

Rock the birthday party crime and the city solution rowland s howard nick cave these immortal souls post punk

Muzyka Jima Jarmuscha

Kim byłby Jim Jarmusch, gdyby nie został jednym z najbardziej oryginalnych amerykańskich reżyserów? Odpowiedź w tym ...

Rock new wave Elektroniczna jarmusch SQÜRL ambient psychodeliczny rock punk

„God, I love this music. Isn’t it too dreamy?”. Muzyka Davida Lyncha

O muzyce w filmach Davida Lyncha powstają już książki. Jeden z najsłynniejszych amerykańskich reżyserów, jak chyba ...

Rock ambient david lynch pop electric

Trupa Trupa

Ich dwie płyty zdobyły bardzo dobre recenzje w rodzimej i zagranicznej prasie, cały czas pozostają jednak ...

Rock rock psychodeliczny noise Fugazi velvet underground alternative post punk

David Bowie i subkultura modsów

The Kon-Rads, The King Bees, The Manish Boys, The Lower Third – dziś niewiele osób pamięta ...

Rock Blues lata 60. david bowie mods bowie mod rock and roll

Premiera płyty Jolly New Songs zespołu Trupa Trupa

27 października odbędzie się światowa premiera płyty Jolly New Songs, która ukaże się jako międzynarodowa kooperacja ...

Rock trupa trupa psychodeliczny rock

Kicking Against the Pricks, czyli co cover mówi o artyście

W karierze niemal każdego wielkiego artysty przychodzi taki moment, że zwraca się ku twórczości innych muzyków ...

Rock Blues gospel country dream-pop nick cave nick cave and the bad seeds

Blixa Bargeld – najpiękniejszy człowiek na świecie

O wokaliście Einstürzende Neubauten wiele już napisano. A jednak to wciąż mało. Były gitarzysta Nick Cave ...

Rock postpunk Elektroniczna Industrial einsturzende neubauten

„Personal Jesus” Johnny’ego Casha

W 1989 roku ukazuje się siódmy album grupy Depeche Mode – „Violator”, a wraz z nim ...

Rock Blues depeche mode gospel country Elektroniczna johnny cash folk

Pozostałe artykuły

Nico – historia muzy Andy'ego Warhola

Gwiazda Srebrnej Fabryki Andy’ego Warhola, muza, aktorka, modelka i wokalistka, która razem z zespołem Velvet Underground ...

Rock nico velvet underground lou reed postpunk aleternative folk

Kicking Against the Pricks, czyli co cover mówi o artyście

W karierze niemal każdego wielkiego artysty przychodzi taki moment, że zwraca się ku twórczości innych muzyków ...

Rock Blues gospel country dream-pop nick cave nick cave and the bad seeds

Wydarzenia

Muzyka

Artykuły użytkowników